Od ‘Pustego Księżyca’ do ‘dzwonu’: Obalamy 5 największych mitów o Srebrnym Globie

Autor: Diana Zvir

W internecie krąży popularny tekst z forum, który powiela szereg mitów na temat Księżyca. Autor sugeruje, że Srebrny Glob jest sztucznym obiektem, “pustym w środku”, a prawa fizyki nie potrafią wyjaśnić jego istnienia. To zbiór fałszywych informacji, błędów obliczeniowych i nadinterpretacji zjawisk astronomicznych.

Wpis opiera się na popularnej w kręgach ezoterycznych teorii “Pustego Księżyca” oraz hipotezie statku kosmicznego. Wszystkie przytoczone w nim argumenty, od masy Księżyca, przez jego rotację, aż po wyniki eksperymentów sejsmicznych NASA, są niezgodne z obecną wiedzą naukową.

Analiza w pigulce:

1. Masa Księżyca to zaledwie 1,2% masy Ziemi, a nie 27%, jak twierdzi autor.
2. Księżyc obraca się wokół własnej osi. Jego okres obrotu jest równy okresowi obiegu wokół Ziemi (rotacja synchroniczna), dlatego widzimy tylko jedną jego stronę.
3. Księżyc nie jest pusty. Eksperymenty sejsmiczne Apollo wykazały, że posiada on skorupę, płaszcz i małe jądro. Efekt “dźwięczenia jak dzwon” wynika ze struktury skał (brak wody), a nie pustej przestrzeni.
4. Teoria Wielkiego Zderzenia jest najlepiej udokumentowanym modelem powstania Księżyca i jest spójna z symulacjami komputerowymi oraz analizą próbek gruntu.

Błąd 1: Masa Księżyca i grawitacja

Autor wpisu rozpoczyna od fundamentalnego błędu rzeczowego:

“Nasz Księżyc (zakładając że jest pełny) to 27% masy Ziemi! W zasadzie Ziemia nie mogłaby takiego Ksężyca utrzymać…”

To nieprawda. Autor prawdopodobnie pomylił stosunek mas ze stosunkiem średnic. Średnica Księżyca to faktycznie około 27% średnicy Ziemi. Jednak masa Księżyca to zaledwie 1,2% (ok. 1/81) masy Ziemi. Źródło: https://www1.grc.nasa.gov/beginners-guide-to-aeronautics/moon/

Twierdzenie, że w Układzie Słonecznym nie ma księżyców o dużej masie względem planety, również jest nieprecyzyjne. Przykładem jest system Pluton-Charon, gdzie Charon ma masę wynoszącą ponad 12% masy Plutona. Źródło https://academia.pan.pl/pluton-i-charon-kosmiczny-pocalunek-w-pasie-kuipera/ Grawitacja Ziemi bez problemu utrzymuje Księżyc na orbicie, co jest dokładnie opisane przez prawa Newtona. Źródła: https://zpe.gov.pl/a/prawo-powszechnego-ciazenia/DIdzGlunk

Błąd 2: Księżyc się nie obraca?

Kolejnym fałszywym twierdzeniem jest fragment:

“Pozatym Księżyc nie kręci się wokół swojej własnej osi, co jest jak na razie czymś wyjątkowym i zaprzecza temu co wiemy o grawitacji.”

To fałsz. Księżyc obraca się wokół własnej osi. Gdyby Księżyc nie wirował, obserwator z Ziemi w trakcie miesiąca widziałby go z każdej strony (ponieważ Księżyc krąży wokół Ziemi). Fakt, że widzimy wciąż tę samą “twarz” Księżyca, wynika zjawiska zwanego rotacją synchroniczną. Czas obrotu Księżyca wokół własnej osi jest niemal identyczny jak czas jego obiegu wokół Ziemi (ok. 27,3 dnia). Jest to powszechne zjawisko w Układzie Słonecznym, spowodowane działaniem sił pływowych. Na przykład, większość dużych księżyców Jowisza i Saturna również jest zwrócona jedną stroną do planety.

Źródło: https://www.space.com/24871-does-the-moon-rotate.html

Błąd 3: “Dźwięczenie jak dzwon” i pusty Księżyc

Koronnym argumentem zwolenników teorii spiskowych jest cytat z misji Apollo:

“Uczeni nie tylko powiedzieli, że “ Księżyc zadźwięczał jak dzwon”, lecz także stwierdzili, że cała struktura Księżyca “zatrzęsła się” w bardzo specyficzny sposób (…) Efekt “dźwięczenia” skłonił wielu ludzi do podjęcia spekulacji, że Księżyc jest pusty w środku.”

Często powtarzane twierdzenie, że Księżyc „zadźwięczał jak dzwon”, bywa wykorzystywane jako rzekomy dowód na to, że jest on pusty w środku. W rzeczywistości jest to metafora użyta przez naukowców po eksperymentach sejsmicznych misji Apollo 12.

Po przejściu załogi do modułu dowodzenia celowo doprowadzono do uderzenia lądownika w powierzchnię Księżyca, wywołując w ten sposób kontrolowane wstrząsy sejsmiczne. https://demagog.org.pl/analizy_i_raporty/z-kamera-wsrod-spiskow-odcinek-38-ksiezyc-jest-pusty-w-srodku/

. Zarejestrowane wstrząsy trwały znacznie dłużej niż trzęsienia ziemi na Ziemi, co wynika nie z pustej struktury Księżyca, lecz z jego suchej, zwartej i sztywnej budowy. https://www.nasa.gov/exploration/home/15mar_moonquakes.html  Brak wody i procesów wietrzenia sprawia, że fale sejsmiczne nie są tłumione i rozchodzą się długo, podobnie jak w kamertonie. https://science.nasa.gov/moon/moon-water-and-ices/#otp_first_detailed_map_of_water

Dane uzyskane przez astronautów jednoznacznie wskazują, że Księżyc jest ciałem stałym o zróżnicowanej strukturze wewnętrznej, a tezy o jego pustym wnętrzu należą do sfery teorii spiskowych, nie nauki.

Błąd 4: Idealne proporcje i zaćmienia

Autor sugeruje, że idealne dopasowanie wielkości kątowej Słońca i Księżyca na niebie to dowód na celowe działanie “Mocy”:

“Przez “przypadek” Słońce znajduje się dokładnie tyle razy dalej od nas niż Księżyc, ile razy jest większe od Księżyca.”

To zbieg okoliczności, a nie stała cecha Wszechświata.

Choć wizualnie Słońce i Księżyc wydają się mieć ten sam rozmiar kątowy, co sugeruje celowe działanie, w rzeczywistości jest to zbieg okoliczności, który nie jest ani stały, ani idealny. Średnica Słońca (1392684 km https://www.esa.int/Science_Exploration/Space_Science/The_Sun) jest faktycznie około 400 razy większa niż średnica Księżyca (3474 km https://www.esa.int/Space_in_Member_States/United_Kingdom/Highlights/Moon_facts). Jednak odległości orbitalne obu ciał są zmienne, co natychmiast niweczy ideę dokładnej korelacji. Gdy Słońce jest najdalej od Ziemi (aphelium: 152091174 km), a Księżyc za swojej orbicie jest najdalej od Ziemi (apogeum: 406700 km), stosunek odległości wynosi ~374. Z kolei, gdy Słońce jest najbliżej Ziemi (peryhelium: 147093271 km) oraz Księżyc najbliżej Ziemi (perygeum: 356400 km), stosunek ten wynosi ~413. Ta rozbieżność, wynosząca od 3.25% do 6.5% w stosunku do “idealnego” 400, jest dowodem na to, że idealne dopasowanie jest niestałe i wynika z mechaniki eliptycznych orbit, a nie z celowego projektu.

https://www.urania.edu.pl/wiadomosci/ziemia-znalazla-sie-wlasnie-najblizej-slonca Ponadto, Księżyc stale oddala się od Ziemi o około 3.8 cm rocznie, co oznacza, że to stosunek odległości od Ziemi odpowiednio do Słońca i Księżyca będzie się zmieniać. https://www.rmf.fm/magazyn/news,48765,ksiezyc-kazdego-roku-oddala-sie-od-ziemi.html

Błąd 5: Powstanie Księżyca

Post twierdzi, że symulacje nie potwierdzają teorii uformowania się Księżyca wskutek kolizji.

“Komputerowe symulacje nie potwierdzają tej tezy.”

Jest odwrotnie. Teoria Wielkiego Zderzenia jest obecnie wiodącą hipotezą właśnie dlatego, że najlepiej tłumaczy specyfikę układu Ziemia-Księżyc. NASA wprost informuje, że to najbardziej szczegółowe symulacje komputerowe w historii badań tego zjawiska potwierdziły możliwość uformowania się Księżyca w wyniku kolizji. NASA przedstawiła nową teorię, zgodnie z którą Księżyc mógł powstać natychmiast, w ciągu zaledwie kilku godzin po uderzeniu, kiedy materiał z Ziemi i Thei (obiekt wielkości Marsa, który uderzył w Ziemię) został wyrzucony bezpośrednio na orbitę.https://www.nasa.gov/solar-system/collision-may-have-formed-the-moon-in-mere-hours-simulations-reveal/

Podsumowanie Wpis z 2013 roku to zbiór pseudonaukowych tez, które ignorują podstawowe prawa fizyki. Sugestie o “statku kosmicznym” i “pustym środku” są sprzeczne z danymi zebranymi przez sejsmometry misji Apollo. Księżyc jest naturalnym satelitą Ziemi, a jego parametry, choć fascynujące, są prawie całkowicie wytłumaczalne na gruncie nauki.