Rahu

Autor: Miłosz Radwan

W mediach społecznościowych i na forach o tematyce płaskiej Ziemi pojawiła się teoria, że za zaćmienia Słońca jest odpowiedzialny demon Rahu wywodzący się z indyjskiej mitologii i astrologii.

Analiza w pigułce:

• Rahu istnieje w astrologii i mitologii, nie w astronomii. W tradycji indyjskiej jest postacią mityczną, a w astrologii oznacza węzeł księżycowy
• Zaćmienia są zjawiskiem astronomicznym wynikającym z geometrycznego ustawienia Słońca, Ziemi i Księżyca; ich mechanizm jest dokładnie opisany i przewidywalny
• Termin „czarne Słońce” nie funkcjonuje w żadnej dziedzinie nauk przyrodniczych
• Brak dowodów na wpływ Rahu lub zaćmień na psychikę, DNA czy losy społeczeństw – takie tezy nie są potwierdzone badaniami empirycznymi.

            Teorie o Rahu i „czarnym Słońcu” to symboliczne lub ezoteryczne narracje, które w mediach społecznościowych bywają przedstawiane jako nauka, mimo że nie mają oparcia w astronomii ani w badaniach naukowych. W przekazach zwolenników teorii płaskiej Ziemi Rahu bywa przedstawiany jako fizyczny, niewidzialny obiekt lub „anty-Słońce”, rzekomo poruszające się nad dyskiem Ziemi i powodujące zaćmienia. Tego typu treści są szczególnie atrakcyjne w formatach krótkich: rolek, shortów i filmów „demaskatorskich”, gdzie brak czasu na weryfikację sprzyja sensacyjności. Mityczne pojęcia są celowo opisywane językiem pseudonaukowym („energia”, „częstotliwość”, „rezonans”), co nadaje im pozór wiarygodności. Media społecznościowe wzmacniają te narracje poprzez algorytmy promujące treści kontrowersyjne, emocjonalne i antysystemowe, rozumiane jako komunikaty delegitymizujące istniejący porządek polityczny oraz aktorów uznawanych za część establishmentu.

            Co na to nauka?

Nauka astronomiczna wyjaśnia zaćmienia w sposób precyzyjny i oparty na obserwacjach oraz modelach matematycznych. Zaćmienie zachodzi wtedy, gdy trzy ciała niebieskie – Słońce, Ziemia i Księżyc – ustawią się w jednej linii, co powoduje, że jedno z nich zasłania światło dla obserwatora na Ziemi. Zaćmienie słoneczne ma miejsce wtedy, gdy Księżyc przesłania tarczę Słońca, rzucając cień na powierzchnię naszej planety, a zaćmienie księżycowe – gdy Ziemia rzuca cień na Księżyc. Zaćmienia dają się w pełni przewidzieć. Astronomowie obliczają ich występowanie dzięki znajomości ruchów orbitalnych Ziemi i Księżyca oraz ich względnych odległości. Zjawiska takie jak cykl saros pozwalają przewidzieć kolejne zaćmienia z wysoką dokładnością nawet na wiele lat naprzód.

Źródło: https://www.britannica.com/science/eclipse

            Rahu i „czarne Słońce” nie funkcjonują w naukowej astronomii jako rzeczywiste obiekty. Mitologiczne obrazy – jak Rahu „pożerający” Słońce czy Księżyc – były kiedyś wykorzystywane w kulturach do opisywania nieznanych zjawisk. Jednak astronomia nie identyfikuje żadnej planety ani niewidzialnego ciała niebieskiego, które powodowałoby te zjawiska. Ich mechanizm jest wyjaśniony przez fizykę geometrii ciał niebieskich, a nie przez ukryte obiekty lub siły. Rahu, występujący w mitologii indyjskiej jako istota powodująca zaćmienia, w nauce odpowiada jedynie abstrakcyjnemu punktowi – węzłowi orbitalnemu Księżyca. Nie jest to obiekt fizyczny i nie posiada zdolności oddziaływania energetycznego ani grawitacyjnego.” Źródło:

https://www.academia.edu/767173/Rahu_and_Ketu_in_mythological_and_astronomological_contexts